Ένα τραγούδι λέει «τα παραμύθια δεν είναι αλήθεια αλλά τουλάχιστον δεν είναι ψέματα» . Όχι μόνο το παραμύθι δε λέει ψέματα, αλλά περιγράφει με τον πιο γλαφυρό και εύστοχο τρόπο την αλήθεια του εαυτού  ο οποίος συχνά βασανίζεται από συγκρούσεις, διλλήματα, μεικτά συναισθήματα, άγχη και φόβους.

Το παραμύθι σε αντίθεση με τις παιδικές ιστορίες που συμβαίνουν στο εδώ και τώρα, συμβαίνει στο εκεί και τότε. Αυτό σημαίνει  πως λαμβάνει χώρα πολύ μακριά από την πραγματικότητα του παιδιού και δημιουργεί έτσι  το πιο ασφαλές περιβάλλον για να μπορέσει το παιδί να προσαρμόσει τα ασυνείδητα περιεχόμενα  του παραμυθιού στη δική του φαντασία έτσι ώστε να κατανοήσει καλύτερα τι του συμβαίνει και να οδηγηθεί  στη λύτρωση. Το παραμύθι όχι μόνο διασκεδάζει και καλωσορίζει τον  Ύπνο, αλλά δίνει εικόνες στο παιδί και μορφοποιεί τις φαντασιώσεις του οι οποίες ειδάλλως θα ήταν  πολύ απειλητικές. Οι ήρωες και τα πάθη τους δίνουν τη δυνατότητα στο παιδί να ταυτιστεί χωρίς φόβο και να βρει λύση στα προσωπικά του προβλήματα με τον πιο εύκολο και ανώδυνο τρόπο. Δίνουν το χώρο στο παιδί να αποδεχτεί την κακή του πλευρά και να προβάλει τα αρνητικά του συναισθήματα  χωρίς ενοχή. Προετοιμάζουν, επίσης, το παιδί για δύσκολους  καιρούς και το ενημερώνουν πως χρειάζεται υπομονή, ωρίμανση και πίστη ώσπου ο εαυτός να γνωρίσει τις χάρες του και να ευτυχίσει. Το  παραμύθι υπόσχεται ένα αίσιο τέλος ύστερα από πολλές κακουχίες. Τιμωρεί το κακό και ευεργετεί το καλό ενώ ταυτόχρονα τα εναλλάσσει. Δεν αφήνει διφορούμενα νοήματα ούτε περιγράφει αμφιθυμικούς ανθρώπους. Προσφέρει οργάνωση στο χάος και προοπτική στην απελπισία. Απενοχοποιεί, αποδέχεται χωρίς όρους και υπόσχεται. Τέτοια είναι τα πρόσωπα και τα γεγονότα του παραμυθιού, ανθρώπινα και συνυφασμένα με την πολυπλοκότητα του ψυχισμού και την ποιότητα της  παιδικής σκέψης.

Με άλλα λόγια, η αξία του παραμυθιού έγκειται στο ότι  επιτρέπει στο παιδί, τις στιγμές που πληγώνεται ή απογοητεύεται,  να μισεί τον κακό λύκο και την κακιά μητριά αντί  να μισεί  τον εαυτό του και  τα σημαντικά πρόσωπα της  ζωής του -γεγονός δύσκολο ή και ανεπίτρεπτο. Έτσι το παραμύθι δρα ψυχοθεραπευτικά στο παιδί, γαληνεύει την ψυχή του και ανοίγει έναν ευκολοδιάβατο μονοπάτι προς την ομαλή ψυχοκοινωνική ανάπτυξη.

Το συγκεκριμένο βιβλίο μέσα από τις περιπέτειες τριών φίλων που συμβολίζουν τα τρία στοιχεία του ψυχισμού, το Εγώ το Υπερεγώ και το Ασυνείδητο, πραγματεύεται την πάλη του εαυτού για ολοκλήρωση, ισορροπία και ευτυχία.

Το Μαργαριτάρι μορφοποιεί το Εγώ, το σφαιρικό του σχήμα συμβολίζει την ολοκλήρωση, το καπέλο του τις γνωστικές δεξιότητες που χρησιμοποιεί και η σκάλα την τάση του ψυχισμού για ανάπτυξη και πρόοδο.

Ο Αστερίας μορφοποιεί το Ασυνείδητο. Πιο αγκυλωτός στο σχήμα του, με πρωτόγονη φύση, έχει κινητήρια δύναμη αλλά και καταστροφική, όπως διαφαίνεται μέσα από τα προβλήματα που δημιουργεί στους άλλους δυο φίλους.

Ο Ιππόκαμπος, πιο πολύπλοκος και εκλεπτυσμένος στο σχήμα του, με ακέραιο χαρακτήρα, μορφοποιεί το Υπερεγώ και είναι ο μεγαλύτερος φίλος καθώς οργανώνεται αργότερα κατά την ανάπτυξη του παιδιού.

Η κακή συνήθεια που είχε το Μαργαριτάρι θα μπορούσε να αντιστοιχεί σε κάθε σύμπτωμα, οργανωμένο ή μη, που εμφανίζεται κατά την ανάπτυξη του παιδιού και δυσκολεύει τη ζωή του.

Το πρώτο παραμύθι του βιβλίου,Το Μαργαριτάρι που είχε ένα κακό συνήθειο, είναι εμπνευσμένο από την συνήθεια ενός ενήλικα που κάποτε ως παιδί του άρεσε να βάζει τα δάχτυλα του πίσω από τις πόρτες έως ότου συνέβη το μοιραίο...

Τον ευχαριστώ για την έμπνευση και του το αφιερώνω!

Go to top
JSN Boot template designed by JoomlaShine.com